Στη συνέντευξή του, ο Οδυσσέας Ιωάννου μιλά για τη δραματουργική προσέγγιση της παράστασης «ΜΑΡΙΚΑ με είπανε, ΜΑΡΙΚΑ με βγάλανε» και εξηγεί γιατί από την αρχή τέθηκε ως βασικός όρος να μη δημιουργηθεί μια ακόμη βιογραφική αφήγηση. Όπως αναφέρει, το ενδιαφέρον του επικεντρώθηκε στο «τι θα μπορούσε να είχε συμβεί», ανοίγοντας τον δρόμο στη μυθοπλασία.
Ο ίδιος αναφέρεται στις συνειδητές «αυθαιρεσίες» του έργου: στη φανταστική συνάντηση της Μαρίκας Παπαγκίκα με τη Μαρίκα Νίνου, στην επιλογή μιας γυναικείας αφηγήτριας και στη δημιουργία ενός σκηνικού κόσμου όπου οι γυναίκες συνομιλούν όχι ως ιστορικά πρόσωπα αλλά ως άνθρωποι. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει τις αγωνίες, τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις της ζωής τους, πέρα από το μύθο.
Ο Οδυσσέας Ιωάννου μιλά επίσης για την έρευνα που προηγήθηκε, για τις τραγικές ιστορικές συνθήκες της εποχής, αλλά και για την ανάγκη το κείμενο να έχει έναν διαχρονικό χαρακτήρα, ώστε οι σκέψεις και οι προβληματισμοί των ηρωίδων να μπορούν να ακουστούν και στο σήμερα. Τέλος, αναφέρεται στη συνεργασία με τον Γιώργο Ανδρέου και στη συνύπαρξη παλιών, αγαπημένων τραγουδιών με νέες, πρωτότυπες συνθέσεις που δίνουν στη μουσική της παράστασης μια σύγχρονη ματιά.
