Στη συνέντευξή του, ο Γιώργος Ανδρέου μιλά αναλυτικά για τη γέννηση της παράστασης «ΜΑΡΙΚΑ με είπανε, ΜΑΡΙΚΑ με βγάλανε» και για τη μακρόχρονη ενασχόλησή του με τον ρόλο των γυναικών στο ελληνικό τραγούδι του 20ού αιώνα. Όπως εξηγεί, η αρχική ιδέα ξεκίνησε από την ανάγκη να φωτιστεί η θέση και η διαδρομή σπουδαίων τραγουδιστριών που επηρέασαν καθοριστικά τον ελληνικό πολιτισμό, τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Σμύρνη και την Αμερική.
Αναφέρεται στη συνειδητή επιλογή της Μαρίκας Παπαγκίκα και της Μαρίκας Νίνου, δύο γυναικών που δεν συναντήθηκαν ποτέ ιστορικά, αλλά συναντιούνται σκηνικά μέσα από τη μυθοπλασία. Περιγράφει τις αντιθέσεις και τις κοινές τους ρίζες, τις προσφυγικές διαδρομές, τις κοινωνικές συνθήκες της εποχής και το πώς αυτές οι ζωές διαμόρφωσαν το ύφος και την εξέλιξη του λαϊκού τραγουδιού.
Ο Γιώργος Ανδρέου μιλά επίσης για τη συνεργασία του με τον Οδυσσέα Ιωάννου και για τον τρόπο με τον οποίο η μουσική και το κείμενο ενώνονται ώστε να δημιουργήσουν ένα μουσικό θεατρικό δράμα. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στη σύνθεση πρωτότυπων μουσικών κομματιών, αλλά και στη συνύπαρξή τους με εμβληματικά τραγούδια της ελληνικής παράδοσης, αναδεικνύοντας τη διαδρομή του λαϊκού τραγουδιού μέσα στον χρόνο.
Τέλος, αναφέρεται στους ερμηνευτές, στους μουσικούς και στη σκηνική ατμόσφαιρα του Θεάτρου Έμβαση, που λειτουργεί ως ζωντανό σκηνικό μνήμης για τις ιστορίες αυτών των γυναικών, μετατρέποντας την παράσταση σε μια εμπειρία αφιερωμένη στη μουσική, την ιστορία και τη γυναικεία παρουσία στο ελληνικό τραγούδι.
